De man van la Mancha

voorstelling
De man van La Mancha speelt zich af in een gevangenis in het 16e-eeuwse Sevilla, waar de Inquisitie genadeloos heerst. De dichter Cervantes wordt in de kerker geworpen, tussen armlastige gevangenen die nieuwkomers dwingen hun bezittingen af te staan. Als vorm van zelfverdediging brengt hij het verhaal van Don Quichot tot leven: een edelman die, verblind door ridderromans, samen met zijn buurman Sancho Panza op pad gaat om grootse daden te verrichten. Don Quichot laat zien dat de wereld niet vastligt, maar mede ontstaat door wat wij denken en doen. De wereld niet zien zoals hij is, maar zoals hij kan zijn: dat is de gedachte die Cervantes achterlaat wanneer hij de duistere kerker verlaat.

vormgeving
Vanuit de gevangenis kunnen de gevangenen de buitenwereld niet zien. Door hen mee te nemen in zijn verhaal over Don Quichot biedt Cervantes hen een ontsnapping aan de uitzichtloosheid. Met zijn verbeelding breekt hij de muren van de kerker open.
In onze vormgeving verbeelden we daarom niet zozeer de gevangenis zelf, maar de wereld die Cervantes vanuit deze ‘zwarte doos’ creëert. De lege toneelruimte transformeert van kerker tot het land van La Mancha. Een wand markeert eerst de benauwde ruimte van de cel, maar verbeeldt — gekanteld — ook de open velden waar Don Quichot doorheen galoppeert. Met enkele stoelen ontstaat een herberg; gestapeld worden zij een kasteel in de verte. Zo ontvouwt zich een reeks tableaus — paarden, molens, herberg, kerk — geïnspireerd op de beeldtaal van Spaanse surrealisten als Dalí en Miró, voor wie logica en verstand eveneens ondergeschikt waren aan de kracht van de verbeelding.