Orphée aux Enfers

voorstelling
Opéra bouffe in vier bedrijven van Jacques Offenbach (1819–1880). Eurydice verafschuwt de muziek van Orpheus, keert zich af van haar burgerlijke bestaan en reist met haar minnaar Pluto naar de onderwereld. De goden, verveeld door hun eigen rijke en machtige levens, besluiten haar te volgen. Hun verschijning in de onderwereld ontketent een extravagant en bevrijdend feest, waarin de ‘Galop infernal’ — de beroemde cancan — uitbarst in een euforisch hoogtepunt.

vormgeving
We nemen Offenbachs concept als uitgangspunt: een satirische opéra bouffe over de moraal en de manieren van het Tweede Keizerrijk, vermomd als parodie op een opera gebaseerd op een oude Griekse mythe. Aan deze toch al complexe gelaagdheid voegen we nog een 21e-eeuws perspectief toe. Zo eclectisch als de muziek en het libretto is ook onze benadering van de vormgeving.Het decor ontwikkelt zich van een klassiek 19e-eeuws toneelbeeld in de eerste akte naar een uitgesproken, ultra-neoklassieke mix van stijlen en beweging in de vierde. Waar Eurydice aanvankelijk gevangen zit in de 19e-eeuwse moraal van de ‘publieke opinie’, blijft ook de vormgeving nog vast in traditionele changementen: panelen met 2D-afbeeldingen van klassieke landschappen en trompe-l’oeil. Gaandeweg breken we dit stramien open — parallel aan Eurydices bevrijding van de mannen om haar heen — om in de vierde akte te eindigen wanneer de hel losbarst, in de best mogelijke zin: als een feest van vrijheid.