Panic room

voorstelling
Midden in een Niemandsland staat een huis waar twee geliefden elkaar treffen. De één is ziek en op de vlucht voor het onontkoombare einde. De ander is een oorlogscorrespondent die terugkeert van een levensveranderende reis naar een conflictgebied. In een race tegen de klok dringt het verleden zich aan hen op en dwingt hen elkaar tot op het bot te fileren. Wanneer de wereld door de wanden heen breekt en de kamer te klein blijkt voor hun conflict, reizen ze af naar de plek waar een onbevattelijk verlies diep onder het hete zand begraven ligt. Eén ding is zeker: in het diepste donker schuilt een nog grotere duisternis. Panic Room is een intieme en lijfelijke voorstelling over sterven en afscheid nemen. Waar eindigt het recht op het langste leven en begint de verantwoordelijkheid voor de dood van de ander?

vormgeving
De laatste fase van het sterven, als het lichaam nauwelijks nog iets kan, wordt door artsen ‘de vertroebelde fase’ genoemd. De stervende kan hierover zelf niet meer vertellen, maar zorgverleners vergelijken het met een ondergaande zon, dovend licht, een tocht door de nacht, tot je silhouet in het duister oplost. Met een foto die razendsnel verbleekt. Je registreert nog wel zintuiglijke ervaringen, maar je bent zo ver afgedreven, dat je in een dat je in een vreemde wereld belandt. We ontwierpen een mentale ruimte zonder enige houvast: vormeloos en richtingloos. Met andere woorden ‘het onbestemde’. De ruimte is een horror vacuüm: een plek die de angst voor leegte verbeeldt, en de menselijke drang om deze leegte te vullen met beelden en betekenis. Waarnemingen, dromen, verlangens en herinneringen verschijnen en vallen weer uit elkaar. Rondom de ruimte ligt een dun vlies, als een huid: zacht, maar dwingend. Uiteindelijk blijkt de ruimte toch niet volledig vormloos of richtingloos. De spelers bewegen langs de grenzen, zonder ontsnapping; met zachte hand worden ze naar het einde geleid.