The almighty sometimes

voorstelling
Anna is net volwassen en kreeg sinds haar elfde de diagnose bipolaire stoornis, waarvoor ze therapie en medicatie krijgt. Ze wil schrijven, maar haar fantastische verhalen worden niet alleen gezien als uitingen van haar creativiteit, maar ook als bewijs van haar psychische gesteldheid.Tegelijkertijd is ze een puber die soms hard kan zijn tegen de mensen om haar heen.Nu Anna meerderjarig is, wil ze onafhankelijker worden van haar moeder, haar psychiater en de medicijnen. Tegen het advies van haar omgeving in stopt ze met medicatie — een beslissing die grote gevolgen heeft voor haar en voor iedereen van wie ze houdt. Een voorstelling over moeder-dochterliefde, en over de zwaarte van het leven met depressiviteit, zowel voor degene die het ervaart als voor de mensen om haar heen.

Vormgeving
Anna leeft in een systeem dat alles doet om haar houvast en voorspelbaarheid te geven, met zo min mogelijk prikkels en triggers. Een systeem waarin ze voortdurend in de gaten gehouden kan worden — thuis, in de behandelkamer, op straat of in de kliniek.
We zochten naar een strakke, klinische ruimte, realistisch genoeg om herkenbaar te zijn, maar tegelijkertijd minimalistisch en beklemmend in haar overzichtelijkheid. Een geometrische, prikkelloze “non-space” die al deze locaties tegelijk kan zijn. De ruimte beslaat de volle breedte van het podium, is ondiep, en heeft twee identieke opgangen met lage trappen. Wanneer Anna in een psychose belandt, verschuiven perspectief en natuurwetten — zwaartekracht inbegrepen. Als een langzame explosie opent de ruimte zich, en Anna begint te zweven, net als het meisje uit de verhalen die ze schreef toen ze jong was.

Officiële Juryselectie Nederlands Theaterfestival 2025